| อยาก... 2008-02-17 อยากเลิกเรียน
อยากออกจากที่นี่
อยากไปให้พ้น
อยากกลับบ้าน
อยากเจอเพื่อน
อยากเจอคนที่บ้าน
อยากไปที่ที่คุ้ยเคย
อยากอยุกับเพื่อน
อยากเรียนกับเพื่อน
อยากเที่ยวกับเพื่อน
อยากทำอะไรๆกับเพื่อน
ไม่อยากอยุตรงนี้
ไม่อยากเจอคนที่นี่
ไม่อยากทำการบ้าน
ไม่อยากแดกอาหารขยะ
ไม่อยากไปไหน
ไม่อยากเจอใคร
ไม่อยากเดินกลางอากาศหนาว
ไม่อยากกลับไปโรงเรียน
นั่งดูรูปเพื่อน...กะเพื่อน ดูมีความสุข
เมื่อก่อนชั้นก็เคยอยุในรูปเหล่านั้น
แต่วันนี้ ชั้นไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งในรูปพวกนั้นแล้ว
เมื่อก่อนชอบถ่ายรูป กล้องมือถือมีไว้ถ่ายชีวิตประจำวัน
ตอนนี้มีก็ไม่อยากถ่ายอะไร ชีวิตไม่เห็นมีอะไรน่าจดจำให้ถ่าย
ไปเที่ยวไหนความรู้สึกอยากถ่ายรูปมันก็ไม่มีเหมือนเดิม
เคยชอบถ่ายรูปสถานที่เยอะๆ วิวสวยๆ
ตอนนี้เห็นรูปวิวสวยๆชั้นก็ไม่เห็นจะรู้สึกอะไร
ถ่ายไปก็ไม่มีจุดหมาย
อย่าถ่ายมันเลยดีกว่า
คนรอบข้าง เพื่อนดีๆก็มีแต่น้อย แล้วมันก็ไม่เหมือนเพื่อนตัวเอง
คนรอบตัวส่วนใหญ่ก็เป็นแค่คนรู้จัก ก็แค่คุยผิวเผิน ไม่สนิท และคงจะไม่ได้สนิท ไว้ใจไม่ได้
โรงเรียนก็เป็นแค่ที่สอนหนังสือ ไม่มีอะไรไปมากกว่านั้น
เรียนเสร็จก็กลับบ้าน ทำการบ้าน อ่านหนังสือ ดูหนังเรื่อยเปื่อย
อยากกลับบ้าน
ก็รู้ว่าไม่นานได้กลับ
แต่ที่ไม่รู้ก็คือ ถึงกลับไป กลับมาแล้วมันจะรู้สึกดีขึ้นหรือเปล่า
หรือความสุขที่จะมีมันจะทำให้ที่นี่มันแย่กว่าเก่า
อ่านแล้วอย่าคิดมาก
อารมณ์ก็ขึ้นๆลงๆเป็นช่วงๆ
ก็แค่เผอิญช่วงนี้มันลง
ก็แค่มันจะเปิดเทอมอีกแล้วก็แค่นั้น
ก็แค่คนไม่ปกติกลับไปเจอคนไม่ปกติด้วยกัน
เค้าคงคิดถูกที่ส่งชั้นมาโรงเรียนนี้
เพียงแต่ว่า ก่อนที่มาโรงเรียนนี้ ชั้นก็ปกติดีมีความสุข
มาผิดปกติเอาก็ที่โรงเรียนนี้นี่เอง
ฉลาดจริง ๆ ทำนายอนาคตได้ด้วย
อย่าคิดว่าชีวิตที่นี่มันดึกว่าที่เดิมไปทุกอย่าง
ในกรณีคนอื่นก็อาจจะใช่
แต่สำหรับชั้น มันไม่ใช่
อีกครั้ง อ่านแล้วอย่าคิดมาก
ก็แค่ดาวน์ขั้นแมกซ์
อีกสักพักคงหาย
ยี่สิบสามมีนาเจอกัน
ปอลอ ขอโทดที่คราวนี้ไม่ฮา ไม่มีอารมณ์ |
|
|
